Γιατί το δυτικό πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο μισούσε τον Τσάβες

Πριν ένα μήνα, δημοσιεύτηκε στο New Statesman, ένα άρθρο για τον Τσάβες, γραμμένο από τον Ρίτσαρντ Γκοτ, ένα ιστορικό και δημοσιογράφο, βαθύ γνώστη της Λατινικής Αμερικής, ο οποίος είχε γνωρίσει προσωπικά αυτόν τον ηγέτη και έχει γράψει ένα βιβλίο γι’ αυτόν. (Hugo Chavez and the Bolivarian Revolution, Verso, 2005). Ο Ρίτσαρντ Γκοτ δεν είναι τυχαίος δημοσιογράφος. Στο τέλος του κειμένου, σας παρουσιάζουμε μερικά ενδιαφέροντα βιογραφικά στοιχεία του.

Ένα πέπλο θλίψης και επικείμενης τραγωδίας έχει τυλίξει τις πόλεις και τα χωριά της Βενεζουέλας καθώς ο Ούγο Τσάβες βαδίζει προς το θάνατο. Αυτή η εξαιρετικά σημαντική προσωπικότητα, που επί χρόνια αντιμετωπιζόταν από τη Δύση σαν παλιάτσος ή σαν σοσιαλιστικό πυροτέχνημα, ξαφνικά άρχισε να αντιμετωπίζεται με σεβασμό.

Αυτό που δεν έχουμε ακόμα καταλάβει είναι ότι ο Τσάβες ήταν ο πιο σημαντικός ηγέτης που εμφανίστηκε στη Λατινική Αμερική μετά την κατάκτηση της εξουσίας από τον Φιντέλ Κάστρο τον Ιανουάριο του 1959.Τέτοιοι επιφανείς και χαρισματικοί άνθρωποι δεν εμφανίζονται συχνά στην ιστορία και το αποτύπωμά τους διαρκεί δεκαετίες.

Γράφω και μιλώ για τον Τσάβεζ, τον οποίο θαυμάζω, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ως επαναστάτης πολιτικός στα μέσα της δεκαετίας του ΄90. Ο άνθρωπος αυτός ήταν φορέας δύο ισχυρών λατινοαμερικανικών παραδόσεων της δεκαετίας του ’60: της μνήμης των αριστερών αντάρτικων κινημάτων εκείνης της περιόδου, που εμπνέονταν από τον Τσε Γκεβάρα και την Κουβανική Επανάσταση (και φυσικά, τον Κάστρο) και την εμπειρία της διακυβέρνησης από αριστερούς αξιωματικούς του στρατού, κυρίως του στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο στο Περού και του στρατηγού Ομάρ Τορίχος στον Παναμά. Επίσης εξέφραζε το ρεύμα του αριστερού εθνικισμού στα αριστερά λατινοαμερικανικά κόμματα, το οποίο συχνά ήταν καταπιεσμένο στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά ποτέ δεν βρέθηκε μακριά από την επιφάνεια.

Καλό ταξίδι σύντροφε Τσάβες...

Ένας μικρός φόρος τιμής σε έναν αγωνιστή σύντροφο.

Οι ιδεολογικές πολιτικές διαφορές, πρέπει να κρίνονται πάντα με βάση το έμψυχο υλικό που έχει στα χέρια του ο επαναστάτης. Κι ο Τσάβες ήξερε να διαχειριστεί αυτό το υλικό και μπράβο του! Κατάφερε πάρα πολλά για τον φτωχό λαό όχι μόνο της Βενεζουέλας, αλλά και όλης της Λατινικής Αμερικής. Και είχε και το ήθος ενός ανδρός που ξέρει και τη θέση του και το ρόλο του, σε αντίθεση με τα δικά μας σκουπίδια της εξουσίας.


https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1461111

Ένα παραμυθάκι για τις εκλογές της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών

Από το τεύχος Φλεβάρη 2013 του περιοδικού "Ιδιωτική Ασφάλιση".

Γκάνα: Άνθρωποι και αριθμοί

Διακαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία από τη μία, ΔΝΤ και αριθμοί απο την άλλη.

Άνιση μάχη....

Συμμετοχή, ο μόνος δρόμος!

            Εθνική ασφαλιστική. Στις πορείες, στις μαζικές διαδηλώσεις μαζεύονται δέκα άτομα. Ο κόσμος δε συμμετέχει. Γιατί; Οι απαντήσεις που λαμβάνει κανείς ποικίλουν. Γιατί είναι πουλημένοι. Γιατί δε βγαίνει τίποτα, γιατί η δουλειά προέχει. Γιατί οι απεργίες είναι για τους αργόσχολους. Γιατί δε θα κάνω εγώ απεργίες για τους τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους. Μας εκπλήσσει που ακούμε τέτοια λόγια από ανθρώπους που είναι σοβαροί, που συναντάμε κάθε μέρα και που αγανακτούν με την κατάντια της χώρας, η οποία έχει μετατραπεί σε αποικία μίας κλίκας συμφερόντων με εκπροσώπους δωσίλογες κυβερνήσεις. Τα βλέπουν, τα διαβάζουν. Δε συμμετέχουν όμως. “Μόλις κάποιος πει για τις δημόσιες υποθέσεις: Τι με ενδιαφέρει; πρέπει αμέσως να σκεφτούμε ότι το κράτος έχει χαθεί.” λέει ο Rousseau το 1762 στο έργο του “Το κοινωνικό συμβόλαιο”. Ερωτώ, αν δεν κατέβαινε κανείς στις πορείες, τι θα συνέβαινε; Μου έρχεται στο νου η δυστοπία του Fritz Lang, metropolis. Στο επιχείρημα αυτό κουνούν το κεφάλι συγκαταβατικά. Όμως δεν είναι ισχυρό επιχείρημα, ή μάλλον δεν είναι ισχυρό αρκετά για να κινητοποιήσει κάποιον. Δε συμμετέχουν ούτε καν στις συνελεύσεις που αφορά το κοινό τους συμφέρον. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τη σπουδαιότητα του δημόσιου συμφέροντος έναντι του ιδιωτικού. Σε μια κουβέντα, δεν νομίζω να ήταν πολλοί εκείνοι που θα ισχυρίζονταν το αντίθετο. Κι όμως, πράττουμε διαφορετικά. Όλοι ιδιωτεύουμε, είμαστε ιδιώτες, (από εκεί άλλωστε προέρχεται και η λέξη idiot).

Απεργία διότι...

Εως το 2015 περί τους 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους θα έχουν απολυθεί. Οι τράπεζες επανακεφαλαιοποιούνται, συγχωνεύονται, δυναμώνουν, πλουτίζουν, ετοιμάζονται για την «επόμενη μέρα» και ακριβώς για αυτό θα απολύσουν 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους!

Μπαμπά, τι είναι το απεργία;

-          Μπαμπά, τι είναι το απεργία που έχει αύριο;

-          Είναι παιδάκι μου κάτι που το κάνουν κάποιοι χαζοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι έτσι θα αλλάξουν και θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα..

-          Και συ μπαμπά θα κάνεις το απεργία αύριο;

-          Όχι βέβαια παιδί μου… Εμείς είμαστε σοβαροί και έξυπνοι άνθρωποι. Αφήνουμε τους χαζούς να χάνουν τα λεφτά τους. Εμάς δε μας περισσεύουν..

-          Κι αφού μπαμπά μούπες ότι κάνουν αυτό, το απεργία, για να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, δεν θάπρεπε και συ να το κάνεις;

-          Τι μικρό κι’ ανόητο είσαι… Αν γίνουν με τις απεργίες τους καλύτερα τα πράγματα θα γίνουν για όλους μας, χωρίς εμείς νάχουμε κάνει τίποτα. Γιατί εμείς είμαστε οι έξυπνοι…

-          Τι έξυπνος που είσαι μπαμπά… Έτσι κι εγώ, όταν είμαι αδιάβαστος στο σχολείο περιμένω από την Ελενίτσα που έχει διαβάσει να μου πει για να γράψω τα διαγώνισμα. Έτσι, όπως κι’ εσύ!

Αυτή είναι η εικόνα του παροιμιώδους μέσου ανθρωπάκου συνάδελφοι.

Να αγωνίζονται οι άλλοι, μπας και κερδίσει αυτός.

Μια εικόνα πολύ γνώριμη στην πλειοψηφία των συναδέλφων μας.

Που πάντα κρίνουν χωρίς όμως να ενεργούν.

Και που προσμένουν μοιραίοι κι’ άβουλοι αντάμα, ίσως να γίνει κάποιο θαύμα.

Για όσους όμως δεν βολεύονται μόνο από τον αγώνα τον άλλων, για τους λίγους έστω, θα είμαστε μαζί με την Ομοσπονδία μας, αύριο στις 11 στην γωνία Αλεξάνδρας και Μαυρομματέων για να διαδηλώσουμε για την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, για να φωνάξουμε ότι το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορεί να είναι στα χέρια αυτών που το κατέστρεψαν, για να αγωνιστούμε…

Γιατί όλοι μαζί μπορούμε!!

Συναδελφικά

Η Σ.Ε.

Όλοι στην Απεργία - Όλοι μαζί μπορούμε!